"Μπουντρούμια 2016"

Ομάδα Έψιλον
Ευρωπαϊκές Βυζαντινές Φυλακές Ελλάδος
«Μπουντρούμια 2016»

Σημ: Το παρόν κείμενο δεν έχει σχέση με τον υπόκοσμο των μασόνων (παιδεραστές, βιαστές, δολοφόνους και ληστές κατ’ επάγγελμα), οι οποίοι είναι πελάτες των μασονικών βυζαντινών φυλακών. Το κείμενο έχει σχέση με άτομα τα οποία υπέπεσαν σε κάποιο μοιραίο λάθος ή μη, σε ιδεολόγους, αθώους κρατούμενους που υπέστησαν και υπόκεινται τα μαρτύρια των βυζαντινών μασόνων δεσμωτών.

Θα λάβουμε ως πρότυπο τις Φυλακές Μαλανδρίνου που υποτίθεται είναι ένα από τα πιο καλά και χαλαρά σωφρονιστικά κρατητήρια στην Ελλάδα, πλην των VIP κελιών Κορυδαλλού και τις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού. Το κατάστημα κράτησης Μαλανδρίνου είναι Β’ Τύπου όπως και οι υπόλοιπες φυλακές καθώς στην Ελλάδα δεν υπάρχουν Τύπου Α’, αγροτικές φυλακές (υπάρχει μια μικρή όπου βάζουν ορισμένα δικά τους παιδιά, «βλαχόπαιδα» του συστήματος), και φυσικά δεν υπάρχουν φυλακές για κρατούμενους που δεν είναι και δεν έχουν καμία σχέση με εγκλήματα, κλεψιές, ναρκωτικά, τινός, είναι ιδεολογικοί κρατούμενοι (λόγο ιδεολογίας και πιστεύω). Άτομα που δεν είναι δολοφόνοι, έμποροι ναρκωτικών, επαγγελματίες ληστές, (αυτοί είναι πάντα έξω, κυβερνούν και αποτελούν τον κορμό του συστήματος).

Οι φυλακές Μαλανδρίνου είναι βυζαντινά μπουντρούμια όπως και οι υπόλοιπες φυλακές που είναι σε χειρότερη κατάσταση. Καλούμαστε ως Ομάδα Έψιλον ΕΥ και ως φυλακισμένοι να γράψουμε την απόλυτη αλήθεια, για το τι συμβαίνει, τι κανόνες επικρατούν, ποιοι τους επιβάλουν και φυσικά ποιοι έχουν μετατρέψει τις φυλακές σε επικερδής επιχειρήσεις, όπως επίσης και για την εξόντωση  και τον αργό βασανιστικό θάνατο στους κρατουμένους. Οι χαρακτηρισμοί όπως κ.α. , θα είναι  όσο πιο ήπια μπορεί να αποδοθεί στο σάπιο και σε αποσύνθεση πολιτικό σύστημα, ενός εβραιοκρατούμενου, βυζαντινολάγνου, σχιζοφρενικού και απόλυτα γύφτικου κράτους που τολμά να αποκαλείται Ελληνικό.  Είναι ένα μιαρό, βυζαντινό, Ευρωγύφτικο κράτος που αποτελεί την κορωνίδα του Ευρωσκεπτικισμού και του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Είναι το δωδέκατων εβραιογενές βυζαντινό αρχίδιον εκ του Ισραήλ (δωδεκάφυλον), τινός, εκ των 12 ιδρυτικών μελών- κρατών που αποτελούν την Ευρωπαϊκή Ένωση (εταίρων) όπου διαλαλεί πολιτισμό, ανθρωπισμό, τεχνολογία, αυτοί που τίθονται καλοί σαμαρείτες, υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ανθρώπινης ζωής, άνθρωποι σάπιοι, πεφωτισμένοι, που μιλούν για θεό, χριστό, αγάπη, συγχώρεση κ.α. πολλές παπαρολογίες, καινοσοφίες μπουρδολόγων ευρωπαίων πρωκτοσόφων. Θαυμάστε μεγάλοι Ευρωπαίοι «ανθρωπιστές» την σαπίλα σας, τα βυζαντινά μπουντρούμια σας, την γυφτιά εκ του λίκνουσα Αθήνα τινός Ελλάδα την οποία την θαυμάζετε ως την κορωνίδα του πολιτισμού, δικαιοσύνης, ανθρωπισμού, θαυμάστε τους Γυφτοευρωπαίους, Ευρωπαίοι «ανθρωπιστές».

Σημ: Τα γραφόμενα στην αρχή του κειμένου δεν έχουν καμία σχέση με παιδεραστές, βιαστές ή κατά συρροή δολοφόνους.

Μην κάνετε το λάθος να πείτε λόγια, να κάνετε σκέψεις που δεν αρμόζουν, μη πρέπον, γιατί  μπορεί να υπάρχουν δικά σας άτομα φυλακή, γιατί μπορεί εσείς ή τα παιδιά σας να φυλακιστούν στα βυζαντινά μασονικά μπουντρούμια τους (σωφρονιστικά καταστήματα). Αυτά τα οποία γράφονται είναι η πραγματικότητα, διαβάζοντας λοιπόν, τολμήστε να μπείτε στην θέση του κρατουμένου, ή στην θέση των γονέων, αδερφών, γυναικών, παιδιών αυτού. 

Το ταξίδι στο μασονικό βυζαντινό κολαστήριο ξεκινά…

Όταν συλλαμβάνεται κάποιος οδηγείται στα «γουρουνοστάσια» (προσωρινά κρατητήρια των τμημάτων ασφαλείας ΕΛ.ΑΣ.), κρατητήρια στα οποία η βρώμα σε αυτά είναι «κομπλιμέντο», χωρούν ως και 20 άτομα, έχουν όμως και ορισμένα μονά ή διπλά για βαρυποινίτες οι οποίοι διαμένουν προσωρινά για το δικαστήριο τους και επιστρέφουν μετά στα μπουντρούμια των φυλακών. Οι συλληφθέντες θα παραμείνουν στα «γουρουνοστάσια» μέχρι να γίνει η μεταγωγή τους στις φυλακές, μέχρι τότε πρέπει να έχουν χρήματα αλλιώς θα μείνουν χωρίς φαγητό, τσιγάρα, τηλεκάρτα (για τηλέφωνο), όσο για ρούχα, αυτά που φορά και ότι του φέρουν οι δικοί του άνθρωποι, αν έχει. Περί σκεπασμάτων όπως κουβέρτες, μαξιλάρια, στρώματα, ξεχάστε τα, ότι υπάρχει και αν υπάρχει! (συνήθως δεν υπάρχουν).

Οι μέρες περνούν, προσπαθώντας να βρεθούν κάποια χρήματα να αγοράσουν μια τηλεκάρτα να επικοινωνήσουν με συγγενείς, έστω με κάποιον φίλο, για έναν καφέ, καπνό ή φαγητό, κρατούμενοι κοιτούν με συμπόνια (κάτι που δεν υπάρχει στους μπάτσους), δίνουν τσιγάρο, κερνούν καφέ, μοιράζονται το φαγητό, δίνουν την κάρτα για να τηλεφωνήσουν, αυτά φυσικά όταν ανάμεσα σε κρατουμένους υπάρχουν ομοεθνείς, τινός Έλληνες, αλλιώς ξέχνα τα, βρες μια γωνιά και κάτσε και ταξίδεψε με το μυαλό σου, πες πως είναι ένα κακό όνειρο. 

Έρχεται η μέρα της μεταγωγής, ακούς τον μπάτσο να ανοίγει το κελί λέγοντας ετοιμάσου\ ετοιμαστείτε, φεύγετε, οι υπόλοιποι κρατούμενοι κοιτούν περίεργα καθώς η μεταφορά γίνετε πολύ πρωί  και σε μέρα μη μεταγωγής, αρχίζοντας να μιλάνε για απαγωγή.

Πρωί πρωί έρχονται οι μπάτσοι λοιπόν και σας «απαγάγουν» για μεταγωγή σε φυλακές. Φτάνοντας  μετά από κάποιες ώρες βρίσκεστέ μπροστά στην πύλη της κολάσεως, ακούγοντας τον χαρακτηριστικό ήχο της σειρήνας όταν ανοίγει η σιδερένια πύλη της φυλακής. Κατεβαίνοντας στην κόλαση αρχίζεις να μην νιώθεις, έχεις κάπως μουδιασμένο το μυαλό. Σε οδηγούν στα ενδότερα, σε πάνε στο λογιστήριο να παραδώσεις τα χρήματα που έχεις (αν έχεις!), όπου σου ανοίγουν λογαριασμό, μετέπειτα σε οδηγούν για έλεγχο, αφού ψάξουν όλα τα πράγματα που έχεις, σε γδύνουν και σε τσεκάρουν. 

Είσαι πλέον έτοιμος να εισέλθεις μέσα στα μπουντρούμια (κελιά), συνοδευόμενος από σωφρονιστικούς υπαλλήλους (φιλικοί με τους κρατούμενους), στέκεσαι  μπροστά στην πόρτα του κελιού, όπου μέσα σε αυτό υπάρχουν  τουλάχιστον 6-7 κρατούμενοι διαφόρων εθνικοτήτων, μπαίνοντας ξεκινά η οδύσσεια σου στο κολαστήριο των κολασμένων. Να θυμάστε πάντα το Μ.Ε.Κ. (Μην Εμπιστεύεσαι Κανέναν). Θάρρος αδερφέ, μην τους αφήσεις να σε σκοτώσουν! Μην τους αφήσεις να σε εξοντώσουν ψυχολογικά και σωματικά. Θυμήσου αδερφέ, έχεις γυναίκα, παιδί, έχεις μια μάνα, έναν πατέρα Ρε!, έναν αδερφό που σε περιμένει.

Κοιμάσαι με τα ρούχα, σε ένα στρώμα σκληρό, περίεργο, κουβέρτες δεν υπάρχουν, ούτε μαξιλάρι, προσπαθείς να ζεσταθείς  με το μπουφάν, να βάλεις κάποια ρούχα για μαξιλάρι, κουλουριάζεσαι φοβούμενος να κλείσεις τα μάτια, βλέποντας 7 κρατούμενους να σε κοιτούν περίεργα και να σε επεξεργάζονται. Κάποιοι σου ζητούν τσιγάρο, άλλοι τηλεκάρτα, άλλοι ρωτούν γιατί είσαι μέσα, άλλοι απλά σε κοιτούν περίεργα και επίμονα. Οι ώρες περνούν, τα μάτια σου κλείνουν από την ψυχική και σωματική εξάντληση, μα εσύ προσπαθείς να τα κρατάς ανοιχτά. Έρχεται ο υπάλληλος, σε ρωτά αν έχεις μπολ για φαγητό, βλέποντας πως δεν έχεις ψάχνει να σου βρει, αν βρει θα φας , αλλιώς θα σου βάλουν σε κάποιο κουβά λίγο φαγητό και θα σου φέρει. Βλέπεις τον υπάλληλο να έρχεται έχοντας έναν μικρό κουβά (από χρώμα μπογιάς) με λίγο ρύζι πιλάφι, λέγοντας σου «φάε τώρα και αύριο βλέπουμε». Τον ρωτάς με τι θα φάω; Έχεις κάποιο κουτάλι; Εκείνος σε κοιτά, γελά και φεύγει.  Σηκώνετε ένας κρατούμενος που για καλή σου τύχη είναι Έλληνας  και σου δίνει ένα πλαστικό κουτάλι να φας. (στην δικιά μας περίπτωση μας έφεραν έναν κουβά (κουτί από χρώμα) γεμάτο ρύζι για να φάνε 5 άτομα. Φυσικά χωρίς κουτάλια. Και φυσικά χωρίς κουβέρτες, μαξιλάρια, είδη υγιεινής, τα οποία αγοράζονται (από την φυλακή). 

Ξημερώνοντας έρχεται ο υπάλληλος και ανοίγει τις σιδερένιες πόρτες του θαλάμου (κελιού) και του καρτοτηλεφώνου. Στο διάστημα της ημέρας ακούς φωνές, τσακωμούς, πόρτες να χτυπούν, βρίσκοντας μια απόμερη άκρη να θρονιάσεις με σκυφτό το κεφάλι, περιμένοντας, αναζητώντας, ψάχνοντας τι; Τίποτα δεν υπάρχει! Τίποτα! Ζεις μα δεν ζεις, υπάρχεις μα δεν υπάρχεις! Μέσα στον χαμό των σκέψεων σου ακούς μια δυνατή φωνή να λέει: Καντίνα!! Είναι ο κρατούμενος που εκτελεί χρέη καντινιέρη, λαμβάνει τις παραγγελίες από τους κρατουμένους και τις φέρνει τις επόμενες μέρες σε αυτούς. «Οι κρατούμενοι έχουν κάποιες λίστες προϊόντων από τις οποίες παραγγέλνουν.  Φυσικά και πληρώνουν, έτσι αν κάποιος κρατούμενος δεν έχει χρήματα «την έβαψε».   

Αυτό σημαίνει πως δεν θα έχει είδη υγιεινής (σαπούνι, χαρτί υγείας, σαμπουάν, ξυραφάκια, οδοντόκρεμα, κλπ), δεν θα έχει φρούτα, κάποια τρόφιμα για να φτιάξει το φαγητό μόνος του, δεν θα έχει ρούχα, πετσέτες, τηλεόραση, τηγάνι, μπρίκι, μαχαιροπίρουνα κ.α. Γιατί όλα, τα πάντα, ο κρατούμενος πρέπει να τα αγοράσει (πληρώσει) τινός, πρέπει να έχει χρήματα (χρηματικό έμβασμα από έξω).»

Σε ρωτά λοιπόν ο καντινιέρης αν θες τίποτα, να του δώσεις την λίστα παραγγελίας, μα δεν έχεις χαρτί και στυλό, μα δεν πειράζει, θα τα γράψει ο καντινιέρης στο δικό του χαρτί. 3 καπνούς, 5 χαρτάκια, 2 κουτάκια φιλτράκια, 2 τηλεκάρτες, σαπούνι, πλαστικά μαχαιροπίρουνα, σαμπουάν, χαρτί υγείας κ.α. απαραίτητα τα οποία θα στα φέρει σε λίγες μέρες. Ρωτάς τον υπάλληλο για κάποια πράγματα και σου απαντά μονολεκτικά «ζήτα αιτήσεις» (από τον υπάλληλο του Ιατρείου που φέρνουν φάρμακα με την σακούλα!) Στο κύλισμα των ημερών έρχονται να σε επισκεφθούν οι αρχιφύλακες και ο διευθυντής (αυτό είναι στην δική μας περίπτωση των 5 ατόμων της Ομάδος Έψιλον), σε σένα άμοιρε δεν θα έρθει κανείς, μόνο από τους υπαλλήλους ακούς διάφορα όπως τα «μεροκάματα». Αυτό σημαίνει πως δουλεύεις στην φυλακή, και ως αμοιβή η μια μέρα υπολογίζεται για δύο. (στους προφυλακισμένους για μισή μέρα), τινός πράγματος, όταν έχεις π.χ. 6 χρόνια κάνοντας μεροκάματα γίνονται 3 χρόνια, αρκεί να είσαι από σίδερο, καθώς δεν πρέπει να δημιουργείς φασαρίες, τσακωμούς κλπ.,  γιατί σε χρεώνουν. Αυτό σημαίνει πως τα 6 χρόνια μπορούν να γίνουν 7,8,12, κλπ., κοινώς «την έκατσες».
 
(Με τα «μεροκάματα» των κρατουμένων το πολιτικό σύστημα, η κυβέρνηση, γλιτώνει εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, καθώς δεν πληρώνει μισθούς, ασφάλιστρα κλπ. Είναι πλήρης εκμετάλλευση των κρατουμένων. Οι κρατούμενοι πρέπει να απαιτούν τα δικαιώματα τους όπως, 1 μεροκάματο για 3 μέρες κράτησης  και όλα τα είδη  πρώτης ανάγκης δωρεάν, και φυσικά συνταξιοδοτική εισφορά (ένσημα), όπως και πλήθος άλλων αιτημάτων. Έχουν τεράστια δύναμη οι κρατούμενοι γιατί χωρίς αυτούς (μεροκάματα) οι φυλακές θα καταρρεύσουν εντελώς, το πολιτικό σύστημα και η κυβέρνηση θα πάθουν ανεπανόρθωτη ζημιά (θα το φυσάνε και δεν θα κρυώνει). Όπως τεράστια ζημιά θα πάθουν τα μαγαζάκια και επιχειρήσεις των μασόνων, πολιτικάντηδων και μιζαδόρων.)

Σημ: Ο δολοφόνος ναζιστής  Μπρέιβικ σκότωσε 78 ανθρώπους και είναι φυλακισμένος σε πολυτελές κελί,  με όργανα γυμναστικής, κινητό τηλέφωνο (smartphone), Notebook (φορητό υπολογιστή), απαιτεί και internet όπως έχουν οι άλλοι κρατούμενοι και παραπονιέται (έκανε μήνυση μέσω του δικηγόρου του) γιατί του πάνε το τσάι κρύο. Είναι φυλακισμένος σε ένα Ευρωπαϊκό Κράτος της Ε.Ε.

Από συμβουλές υπαλλήλων, κρατουμένων, από αυτά που βλέπεις, προσπαθείς  να μπεις στο πετσί του ρόλου, να γίνεις ένας ενάρετος κολασμένος, δεν πρέπει να ακούς τα ουρλιαχτά, τις φωνές, μακριά από καυγάδες, ξυλοδαρμούς, μαχαιρώματα κλπ, να έχεις μάτια στην πλάτη, να μην μιλάς, να μην θυμώνεις, να μην οργίζεσαι, να μην τρελαίνεσαι γιατί θα σου σπάσουν τα κόκκαλα από το ξύλο και θα σε πάνε και στα μπλε κελιά (ψυχιατρείο).   

Οι τσάτσοι  υπάλληλοι του Διευθυντή, αρχιφυλάκων, με γνωριμίες πολιτικές μασονικές, δεν χειροδικούν πάνω σου, βάζουν άλλους κρατούμενους να το κάνουν, κατά προτίμηση «αλβανούς, γύφτους, αφγανούς, ρώσους κλπ.», κατά αυτόν τον τρόπο οι τσατσάδες υπάλληλοι μένουν «καθαροί». Τι κερδίζουν αυτοί οι κρατούμενοι; Μα φυσικά την εύνοια των υπαλλήλων, τα καπάκια τους (χασίς), το αλκοόλ τους κ.α., καλές θέσεις σε μεροκάματα (μερικές καλές θέσεις είναι σε καφενείο, καντίνα, γραμματεία κ.α.) και άλλα πολλά. 

Γι’ αυτό Μ.Ε.Κ. (Μην Εμπιστεύεσαι Κανέναν), να έχεις πάντα τον νου σου, μην ξεχνάς έχεις οικογένεια, γυναίκα, παιδιά που σε περιμένουν. Μην κάνεις το λάθος και πάρεις καπάκι (χασίς) ή άλλου είδους ναρκωτικό που φτιάχνουν στην φυλακή με χλωρίνες κλπ., θα στην «πέσουν» αιφνιδιαστικά οι τσατσάδες υπάλληλοι και θα τα ψάξουν όλα, να βρουν κάτι, να σε «χρεώσουν» (επιπλέον χρόνια φυλάκισης). Για αυτό το Νου σου!

Επικεντρώνεις τις σκέψεις σου στους γονείς σου, στη γυναίκα σου, στα παιδιά σου, περιμένοντας να περάσουν οι μήνες, τα χρόνια και να επιστρέψεις σε αυτούς, καταπνίγοντας τον θυμό σου, την οργή σου. Τρως, κοιμάσαι, σκέφτεσαι, ζεις, απλά προσπαθείς να μείνεις ζωντανός ψυχικά και σωματικά. Τα βράδια ακούς τις πόρτες να βροντάνε, φωνάζοντας δυνατά «υπάλληλε, υπάλληλε!», άλλες φορές φωνές, καυγάδες και ξυλοδαρμοί. Άλλες φορές μαθαίνεις από υπαλλήλους πως κάποιος\κάποιοι κρατούμενοι αυτοκτόνησαν, ή προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν, άλλοι τρελαίνονται και τους πάνε στα μπλε κελιά ψυχιατρείου. Εσύ πρέπει να μείνεις δυνατός, να μην σπάσεις ψυχολογικά, αν και ορισμένες φορές σκέφτεσαι διάφορους τρόπους για να κρατηθείς, που χρησιμοποιούν οι άλλοι (σχεδόν όλοι) κρατούμενοι όπως «καπάκια» κλπ. Οι μήνες περνούν, βλέποντας τους δικούς ανθρώπους (γονείς κλπ. ), να μειώνουν τα χρήματα που σου στέλνουν και όσο ο χρόνος κυλάει, φτάνεις σε ένα σημείο όπου οι δικοί σου άνθρωποι αδυνατούν να σου στείλουν χρήματα, ενώ η οικογένεια σου (γυναίκα, παιδιά) περνούν πάρα πολύ δύσκολα οικονομικά, δεν έχουν να πληρώσουν ρεύμα, εφορία, ενοίκιο κ.α. , νιώθοντας πλέον ανίκανος, ξέροντας πως δεν μπορείς να τους βοηθήσεις, φίλοι, γνωστοί κάνουν πως δεν σε ξέρουν, δουλειά μαγαζί, επιχείρηση δεν υπάρχουν, καταστράφηκαν, πλέον ψυχολογικά, οικονομικά και κοινωνικά είσαι νεκρός!
 
Πέρασε 1 χρόνος, είσαι ψυχολογικά νεκρός, σε «σκότωσαν», σωματικά είσαι χάλια, κάνεις συνέχεια αιτήσεις προς την κοινωνική υπηρεσία της φυλακής για ακρόαση, μα δεν υπάρχει καμιά ανταπόκριση, μιλάς, ζητάς παρακαλώντας τους υπαλλήλους να σου βρουν τηλεκάρτα να επικοινωνήσεις με την οικογένεια σου, την γυναίκα σου, μα παίρνεις πάντα την ίδια απάντηση «χωρίς χρήματα δεν παίρνεις τίποτα», και σε προτρέπουν να κάνεις αίτηση στην κοινωνική υπηρεσία, στην οποία έχεις ήδη κάνει πολλές φορές και αυτή αδιαφορεί. (πολλές φορές η αίτηση δεν φτάνει καν σε αυτήν αφού οι υπάλληλοι την σκίζουν και την πετάνε). Κάνεις αίτηση προς Διευθυντή, Αρχιφύλακα, Γραμματεία, Κοινωνική υπηρεσία, μα δεν υπάρχει καμιά ανταπόκριση. Και οι εβδομάδες περνούν ώσπου έρχεται ο υπάλληλος να σου πει πως εγκρίθηκε από την κοινωνική υπηρεσία, να ετοιμαστείς να πας. Μπαίνεις λοιπόν μέσα, σε κοιτούν δυο υπάλληλοι περιφρονητικά λέγοντας σου «τι θες;» Ζητάς να τηλεφωνήσεις στην γυναίκα σου, σε ρωτούν «δεν έχεις κάρτα;» απαντάς «όχι δεν έχω χρήματα να αγοράσω» σου απαντούν καταφατικά «α! μάλιστα, πες το νούμερο». Παίρνει τηλέφωνο δίνοντας σου να μιλήσεις με την γυναίκα σου, την οποία ακούς να σου μιλά ψυχρά, την ρωτάς για τα παιδιά, τα έχει στους γονείς της, ακούς ξαφνικά κάποια αντρική φωνή, αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι γίνετε μα δεν θες να το πιστέψεις. Την ρωτάς «τελικά αυτό ήταν, είναι το τέλος;», ακούγοντας την να προσπαθεί να δικαιολογηθεί.  Εντελώς μηχανικά της λες να είναι καλά, την ευχαριστείς για όλα, να προσέχει τα παιδιά, κλείνεις το ακουστικό προσπαθώντας να μην δακρύσεις, να μην λυγίσεις, να μην τους δώσεις την χαρά της νίκης. Είσαι πλέον χωρίς οικογένεια (γυναίκα, παιδιά), στην κατέστρεψαν, σου την πήραν, σου στέρησαν τα πάντα, την ελευθερία, την οικογένεια, σε εξόντωσαν ψυχολογικά, κοινωνικά, είσαι πλέον ένας ζωντανός νεκρός.

(Άμοιρε «Έλληνα» Ιδεολόγε, τόλμησες να παραβείς τους κανόνες και νόμους του «κράτους δικαίου» ενός σάπιου πολιτικού συστήματος και άκρας μασονίας, γιατί ξεπουλήσανε την πατρίδα σου, την Ελλάδα, αφανίζουν και εξοντώνουν το ελληνικό γένος και δεν σου έχουν αφήσει τίποτα όρθιο να ζήσεις, να δημιουργήσεις. Άμοιρε Έλληνα τώρα κανείς δεν υπάρχει να σε βοηθήσει, να νοιαστεί για σένα, να σε στηρίξει. Άμοιρε Έλληνα τώρα ποιος θα σε στηρίξει, ποιος θα σε θυμηθεί; Οι καναπεδάτοι; Οι βλαχοεισοδηματίες; Τα κομματικά μαντριά; Οι  δούλοι και προσκυνημένοι; Οι Ανθέλληνες; Μίλα Ρε! Ποιοι σε θυσίασαν; Για ποίο πράγμα σου ζητάνε να κάνεις υπομονή; Για την πατρίδα, αυτήν που σου πήραν και σου απαγορεύουν ακόμη και να διαμαρτυρηθείς για αυτό, για την οικογένεια σου, τα παιδιά σου, μα σου τα πήραν και αυτά, για το ελληνικό γένος, για τους Έλληνες, μα και αυτοί σε άφησαν. Δεν μιλούν, δεν αντιδρούν, παρά μόνο κρύβονται οι δειλοί. Ντροπή, μόνο Ντροπή! Σαπίλα Ρε!)

Νιώθεις την οργή, τον θυμό να σε πλημμυρίζει, τα μάτια βουρκώνουν, ανασηκώνεις το κεφάλι ψηλά βγάζοντας μια δυνατή κραυγή φωνάζοντας με οργή, Γιατί! Γιατί!, τραντάζοντας συθέμελα την φυλακή, οι συγκρατούμενοι σου σε κοιτούν με φόβο και απομακρύνονται από εσένα. Ακούγονται οι κλειδαριές, ανοίγουν οι πόρτες, μπαίνουν μέσα οι φύλακες, προσπαθούν να σε ηρεμήσουν μα δεν πλησιάζουν. Τα μάτια σου κόκκινα από την οργή, το βλέμμα σου ζωώδες Λύκιο, ορμάς σαν άγριος Λύκος πάνω τους, αρχίζεις να τους ξεσκίζεις, ακούγονται φωνές, χτυπά ο συναγερμός, έρχονται 3,5,10 υπάλληλοι (φύλακες), σε χτυπούν αλύπητα, σε ποδοπατούν και σε σέρνουν έξω από τον θάλαμο, σε τραβούν από τα πόδια σέρνοντας σε στο διάδρομο της φυλακής, ενώ οι υπόλοιποι σε βρίζουν και σε κλωτσούν. (Α! ρε άμοιρε Έλληνα μόλις κέρδισες το εισιτήριο για το μπλε δωμάτιο (κελί ψυχιατρικής). Σε κρατούν μέσα στο μπλε δωμάτιο με προστατευτικά, σου φορούν ζουρλομανδύα για να μην κάνεις κακό στον εαυτό σου, ισχυρίζονται οι υποκριτές που σε σκότωσαν, σε εξόντωσαν ψυχολογικά, κοινωνικά, οικονομικά, οικογενειακά, θέλουν να σε κρατούν σαρκικά ζωντανό, να θαυμάσουν το θεάρεστο  ανθρωπιστικό έργο τους, να νιώθουν νικητές. Μάταια κραυγάζεις, δεν σε ακούει κανείς, σηκώνεις το κεφάλι ψηλά με μάτια δακρυσμένα, ζητάς βοήθεια από τον Θεό, και οι δεσμώτες σου γελούν λέγοντας σου «δεν είναι εδώ ο θεός τρελέ ψυχάκια». Προσπαθείς να σπάσεις τα δεσμά σου μα δεν σπάνε. Κάθεσαι σε μια γωνιά κλείνοντας τα μάτια, νιώθεις το απόλυτο σκοτάδι να απλώνετε παντού, ψάχνεις να βρεις να δεις μορφές προσώπων, της γυναίκας σου, των παιδιών σου, των γονιών σου, φίλων σου, μα δεν υπάρχει τίποτα, απόλυτο σκοτάδι, μόνο μια σκιά υπάρχει, οπτασία Λύκου που σε πλησιάζει όλο και πιο πολύ, προσπαθώντας να βγει προς τα έξω, βλέπεις να σε κοιτά επίμονα, με μάτια κατακόκκινα, βγάζεις ουρλιαχτά. Τρέχουν 3-4 δεσμώτες, σε ακινητοποιούν, και σου ρίχνουν ενέσεις με ψυχοφάρμακα, διπλώνεσαι, κουλουριάζεις, οι δεσμώτες φεύγουν ψελλίζοντας «μαλάκα, κωλοψυχάκια», βλασφημούν και βρίζουν.

Το σώμα ανίκανο να αντιδράσει, ο Λύκος της ψυχής σου ουρλιάζει σιωπηλά, τα δάκρυα κυλούν, κραυγάζεις, φωνάζεις «Γιατί!» με τον Λύκο της ψυχής σου να ουρλιάζει από οργή, θυμό. Είσαι ένας νεκροζώντανος που προσπαθεί να ξεφύγει από αυτό το σώμα με μάταιες προσπάθειες κάνοντας τους δεσμώτες σου να περιγελούν, τους διασκεδάζει, τους ευχαριστεί, δεσμώτες που φτιάχνονται να σε βλέπουν, νιώθοντας ηδονή, ευχαρίστηση, νικητές, δυνατοί. Οι μέρες, οι μήνες περνούν, βρίσκεσαι σε αφασία, απαθής, αδρανής, με σκοτεινό απλανές βλέμμα. Έρχονται συνέχεια δεσμώτες, συζητούν και αποφασίζουν να σου βγάλουν τα δεσμά, τον ζουρλομανδύα, μένεις ήρεμος, μα ξαφνικά βγαίνει ό Λύκος από μέσα σου, τα μάτια κοκκινίζουν, ορμάς με ορμή ξεσκίζοντας 2, τρέχεις στο διάδρομο σκοτώνεις 2,3,4, ακούγονται πιστολιές, καυτές σφαίρες χτυπούν το κορμί σου ρίχνοντας σε κάτω, στο βλέμμα αποτυπώνεται η μορφή του Λύκου, τα δάκρυα κυλούν ενώ το αίμα σε πνίγει. 

ΕΨΙΛΟΝ ΕΥ
-ΑΓΓΕΛΟΣ-